فیس بوک شمشیر دو لبه

دیگه الان از هر بقالی خرید کنی یه مقدار که با آقای بقال گرم بشی میگه که «چجور میتونم تو فیس بوک پیدات کنم ادت کنم؟؟!!»

یعنی دیگه واقعا هیشکی نمونده که اکانت فیس بوک نداشته باشه ، حتی اون روز دیدم طرف واسه بچه 2 ماهش هم اکانت ساخته ، وایسا لا اقل بزرگ شه بعد بندازش تو دره فیس بوک

دوستی های گرم و صمیمی تبدیل شده به 2 تا دکمه ، یکی از آقا یا خانم ایکس به اسم فرند ریکوئست و اون یکی هم کانفرم ، خیلی ها رو هم اصلا نمیشناسیم ، به قول بعضی پسرا «خب حالا آشنا میشیم دیگه»!!

کافیه از یکی از دخترها بپرسید که چه خبر از فرند ریکوئست ها و پیام ها؟ اگر جواب راست بهتون داد میگه که روزی نیس که یکی از ناکجاآباد بهش درخواست دوستی نداده باشه ، جعفر از لندن ، غلام از تورنتو سی ای او فلان کمپانی ، روزی نیس که یه نفر بهش پیغام نده و مستقیم پیشنهاد سکس بده ، بابا تو دنیای واقعی هم به این رُکی دیگه ندیدیم!!!

از بازار گرم کن های فیس بوک هم که دیگه نگیم بهتره ، بازاری دارن واسه خودشون…. لیست قیمت هم دارن…خوب شد چیزی مثل کارت شارژ ابداع شد!!!

جدای از این اون طرف فیس بوک رو هم نباید نادیده گرفت ، به قول واترز اگه فیس بوک نبود شاید خبر ندا تا چندتا کوچه اون طرفتر نمیرفت و به قول خودش فیس بوک یه شمشیر دو لبست

خبر رسانی به کنار باعث میشه دوستانی رو که شاید هیچ وقت امید نداشتیم که ببینیمشون راحت پیداشون کنیم ، من خودم به شخصه دو تا از بهترین استادهای دوران دبیرستانم توی فرندهام هستن و شاید 5  6 سال پیش هیچ وقت فکر نمیکردم که ارتباط این طور باز هم باقی میمونه

ولی هر چقدر که کلنجار بریم لبه برنده و منفی این شمشیر بیشتر به چشم میاد ، یکی از دوستان تو وبلاگش نوشته بود ، قدیما وقتی نامه ای میرسید با هزار شور و شوق نامه رو باز میکردیم و صدها بار میخوندیم چون با دست خط خودش نوشته شده بود ، حتی نامه ها رو سالهای سال نگه میداشتیم ولی الان همه نامه ها با دست خط مارک زوکربرگ به دست دوستانمون میرسه ، بدون هیچ احساسی ، احساساتمون رو مجبوریم با یه سری شکلک مثل :دی یا =))) یا نشون بدیم که نکنه طرف فکر کنه با ناراحتی جوابش رو دادیم

و باز هم یه نقل قول از همون دوست که میگفت»کسایی که دوسشون داریم و بیشتر به ما نزدیکن ، کمتر تو فیس بوک ما رو لایک میکنن و کامنت میذارن» برای خود من هم اتفاق افتاده و یه چیز روتین شده چرا که اونایی که بیشتر دوسشون داریم و بیشتر به ما نزدیکن از نزدیک ما رو لایک میکنن و فیس تو فیس به آپدیت های ما کامنت میذارن

اما در هر حال همه موافقیم که نسل ما نسل دهه شصت حتی فکرش رو هم نمیکرد که آن روزگار به این روزگار تبدیل بشه ، یادم میاد نهایت تخیلی که من واسه آینده داشتم این بود که کاش یه جور میشد به همراه نامه یه قطعه موسیقی هم فرستاد که با باز شدن نامه، فرد مقابل  بتونه موسیقی رو هم گوش کنه

به نظرم راجر واترز باید مثل دهههشتاد و نود که برای مصرف گرایی و معتادین به تلویزیون آلبوم» سرگرمی تا حد مرگ» رو نوشت برای دهه دوم قرن 21 هم همچین آلبومی بنویسه

یه جایی از همین آلبوم «سرگرمی تا حد مرگ» هست که میگه :

یه سری از بچه ها

توی یه دره گرم و تمیز

دور هم با تلویزیون هاشون نشستن

نه فکری برای فکر کردن دارن

و نه اشکی برای گریه کردن

همشون مثل سنگ خشک شدند

 

حالا هم باید جای تلویزیون با فیس بوک عوض بشه